Mijn eigen Everest

Het is zondag, zo-zo-zo zondag en u luistert naar het blogpaleis!!

OK, even serieus nu... We zijn sinds gisteren terug in Mussoorie, een 'hill station' (door de Engelsen gebouwde steden in de bergen waar ze in de hete zomers hun toevlucht zochten om wat af te koelen) met een vreemd Brittindish karakter: koloniale hotels bevolkt door Indische families slapend op matjes, Britse taxi's met chauffeurs Indische stijl (en dat is wat, ik kan het je verzekeren!).

Hier vertrokken Andy en ik een week geleden, samen met twee Parisiennes en 1 Parisien op trektocht. Alex, een 40-jarige designer met avontuurlijke inslag; Sylvia, een 36-jarige Congolese, met veel allures maar een ijzeren wil; Celine, 27 jaar, werkloos artiest en boeddhistische opvoeding. Eerste stap: een taxi huren (merk Ambassador voor de kenners) om naar Sankri te gaan, een dorpje in het Nationaal Park waar we zouden gaan trekken en waar we hoopten de nodige voorzieningen te kunnen treffen. Het was een helse maar prachtige tocht waarin de termen 'haarspeldbocht' en 'tegenligger' opnieuw gedefinieerd werden. Na enkele uren kregen we de eerste pieken van de Himalaya te zien en wisten we echter al dat dit de moeite zou zijn. In Sankri konden we gelukkig alles snel regelen (kampeergerief, gids, sherpa, kok en eten) zodat we meteen de volgende dag konden vertrekken. Na twee weken yoga en regelmatige, gezonde levensstijl ben ik er helemaal klaar voor! Jammer maar helaas: Andy heeft ergens iets verkeerd gegeten en beziet heel de nacht de toiletpot van dichtbij. Dat in combinatie met spierpijn en koorts maakt me erg bezorgd; ook ik doe geen oog dicht dus. Hij wil echter koste wat het kost de volgende morgen vertrekken en dus zijn de eerste twee dagen van de trekking heel erg vermoeiend.

Dit gezegd zijnde, komt er alleen maar positief nieuws: de valleien die we doorkruisen en die ons achter elke bocht een ander landschap bieden zijn adembenemend (aardappel- en rijstterrassen wisselen af met naaldbossen en weiden vol kleurige bloemen en marihuanaplantjes...). We beschikken over een 'dream team', zowel wat onze Franse vrienden betreft, als de gids en de drie dragers/koks/helpers.

In vogelvlucht stijgen we maar 1800 meter op drie dagen, maar het is constant bergop en bergaf (of zoals onze steeds optimistische gids ons elke morgen om 7u aankondigt: only mini-up!!), klimmen over rotsen, wandelen in de hete zon of in de regen, leven op een dieet van bronwater, chapati's (Indisch brood), aardappelen, eieren, rijst en (geplette) banaan. Best wel wat dus maar al die uitdagingen vervagen in de frisse berglucht.

De 4 of 5 dorpjes die we doorkruisen lijken wel uit de middeleeuwen geplukt: houten huizen met sierlijke houtbewerkingen, bewoners die zelden een buitenlander zien, geen winkels noch elekriciteit of water. Het enige wat hen verraadt, zijn de zonnepaneeltjes op de daken, geleverd door sociale projecten die gesubsidieerd worden door de trekkingorganisaties en de overheid. Sylvia, Celine en ik kijken goedkeurend naar de vrouwen die mannenwerk doen en meerdere mannen kunnen huwen en de mannen die overheerlijk koken en zorgen voor de kinderen!

In de namiddag van de derde dag komen we aan in de Har Ki Dun-vallei: op 3800 meter hoogte is het een groene oase temidden van met sneeuw bedekte pieken. Het regent pijpenstelen, wat niet zo fijn is, maar het is vooral KOUD! Goed dus dat ik trekkingschool heb gevolgd en de juiste lagen van de juiste kleding bij heb :-) Wat niet belet dat ik 's nachts nog bevries, maar dat zijn allemaal maar details. Rond het kampvuur dinneren en een Frans-Engels-Hindi karaoke houden biedt troost. De vallei is overigens zo prachtig dat niemand nog klaagt en we allen met een licht gemoed beginnen aan de tweedaagse afdaling!

Terug aankomen in Sankri slapen we niet meer in het ongelofelijke vieze hotelletje (de muizenstrontjes waarmee de bedden bezaaid waren, waren zeker en vast niet bestemd voor op de boterham), maar kunnen we bij een familie thuis logeren. De man des huizes is hoofd van een organisatie van biologische voeding. Het avondmaal is dan ook een feeeeeest met lekkere groentensoep, chapati's (nogmaals, maar deze keer volgranen) en verse groene boontjes. Alles had luxe geweest op dat moment, maar dit was echt wel hemels.

We zijn het er allemaal over eens dat dit een trip was die ons altijd zal bijblijven, en waaruit we allemaal veel geleerd hebben. Voor mezelf bijvoorbeeld: stap voor stap wandelen en niet denken aan de vele kilometers 'mini-up' die nog volgen (een mooie metafoor voor het leven, voor de filosofen onder ons...)

En nu, een weekje later dus, zijn we terug in Mussoorie. Andy en ik hebben afscheid genomen van de Fransen en willen nu een aantal dagen uitrusten in dit gekke stadje. Er is hier ook een rollerskatebaan (IN ons hotel namelijk!), een cinema, een boeddhistische tempel, en... een aantal mooie wandelingen in de omgeving (we willen onze opperbeste conditie nu niet kwijtspelen he!).

Deze keer is het gelukt om foto's bij te voegen dus: sit back and enjoy!

Happy Sunday,
Liesbet



Groepsfoto in Sankri, vlnr boven: werknemer trekkingorganisatie, ik, Sylvia, Celine, onder: Andy, Alex, rechts: onze hyperkinetische maar supertoffe gids Jensing pakt zijn rugzak (nu enkel nog de 4 kartonnetjes met eieren die hij in de hand zal meedragen)



Himalayakinderen (de eerste besneeuwde bergtoppen op de achtergrond)

Pony met keurig geknipte pony en onze sherpa

Wij hebben het gehaald: Har Ki Dun! (op de achtergrond enkele pieken van meer dan 6000 meter) Monica, speciaal voor jou (maar ik was heel blij dat ik ze mee had): je lekker warme muts in de Himalaya!

Jeugdige drumspeler voor de tempel in het dorpje Saur