Een poging tot beschrijving...

Een maand geleden las ik een artikel over hoe moeilijk het is om India te beschrijven. Normaal natuurlijk want dit land is zo groot en ruim bevolkt en dus te divers om onder één noemer te vatten. Maar na drie maanden reizen, zij het enkel in het noordelijkste noorden, durf ik toch een poging te wagen... India is een 'tataistisch' land! Even wat uitleg. Een van de meest zichtbare merknamen in India is 'Tata' (foto 1): de meeste trucks, heel wat auto's, maar ook thee, gsm's, ... dragen deze naam. Verder heeft dit land heel wat van het chaotische en kinderlijke van het 'dadaisme', op het eerste zicht dan toch. Onze Westerse logica is hier simpelweg niet van toepassing. Elke dag heb ik minstens drie keer in mezelf en/of luidop, moeten lachen om een situatie die letterlijk onbegrijpelijk en onbeschrijfelijk is! Een simpel voorbeeld is het weggedrag: hier heerst omgekeerde logica als degene die voorbij steekt heeft voorrang op de tegenliggers, en hoe zwaarder je voertuig, hoe meer rechten. Gelukkig heeft de Indische overheid daar iets op gevonden. Overal langs de weg vind je namelijk bordjes met poetische slogans om de chauffeurs aan te manen tot minder snelheid en meer voorzichtigheid. Ik vermoed dat er jaarlijks, net zoals in onze Belgische metropolen, een dichter wordt aangesteld om deze te verzinnen. De chauffeurs rijden trouwens veeel te snel en geconcentreerd om van deze literaire hoogstandjes te genieten, maar dit terzijde. Ik houd een korte bloemlezing: 'After whiskey, driving risky', 'Peep, peep, don't sleep', en mijn absolute favoriet, 'Love thy neighbour, but not while driving'! Begrijpt u waarom het soms lachen geblazen is?!




Goed. Ondertussen heb ik weer een hele weg afgelegd die ik heb te beschrijven.


Bij de Dalai Lama ben ik vorige keer geëindigd. Neen, ik heb hem geen drie verjaardagskussen op zijn wangen gesmakt, wel heb ik Zijne Heiligheid van dichtbij kunnen zien. Meer dan 1 voormiddag heb ik het echter niet volgehouden op de lezingen (het ging om een analyse van een tekst, voor de vergevorderden dus), maar dat was voldoende om de gemoedelijke sfeer te proeven. Ik moet jullie teleurstellen: ik ben er geen beter mens door geworden, maar het was zeker en vast de moeite dit eens van nabij te beleven! Verder heb ik de week uitgeluierd in McLeodGanj in mijn favoriete guest house: luisteren naar het hypnotiserende ritme van de drums van onze gastheer, (proberen) meezingen met de gouden stem (en gitaarkunsten) van muzikante Lia, een New Yorkse met Spaanse en Belgische roots die in de kamer naast me logeerde. En vervolgens dansen in de 'vrouwenkamer' op een lokaal trouwfeest (eindelijk werd ik uitgenodigd op een Indisch trouwfeest, het is zowat een must als toerist hier!). Gezellig!





De laatste etappe van deze reis verdiende geen bolletjestrui (epo had anders wel geholpen), maar ging richting Ladakh, een regio in het uiterste noorden, grenzend aan China en Tibet, en met Tibetaanse invloeden in cultuur en natuur. Ladakh was de voornaamste reden van mijn komst naar India! En dus begon ik met veel enthousiasme aan de heenreis: een tweedaagse bustocht door de Himalaya waarbij drie hoge passen worden overgestoken (om u nog wat cijfers te geven: 3978m, 5060m en 5328m, eerste dag 17 uur in bus, tweede dag 12 uur, astemblieft!). Er wordt overnacht in tenten op een ijskoud hoogplateau. Ik was zo betoverd door de meest prachtige en onherbergzame landschappen die ik ooit gezien heb, dat ik vergat ziek te worden van de hoogte (in tegenstelling tot de andere buspassagiers...). Zelfs de eerste twee dagen in Leh (hoofdstad van Ladakh, op 3500 meter, hoog en droog dus) voelde ik me kiplekker en rende de berg op om 'Leh Palace' te bezoeken (vergelijkbaar met de hoofdzetel van het Tibetaanse boedhisme, Potala Palace, in Lhasa, maar wat kleiner) en een andere berg om mee te vieren op een festival in een boedhistisch klooster (kleurrijke maskerdansen, monniken met hippe zonnebrillen en tattoes (foto 2) die de lokale meisjes versieren, serieuze monniken die vreemde instrumenten bespelen, ik heb mijn ogen uitgekeken!). En ik besteedde ook veel aandacht aan het nemen van een beslissing of ik al dan niet zou terug keren naar België op 31 juli (surprise: deze mail werd geschreven op een hoogte van ongeveer 6 meter boven zeeniveau, in Borgerhout). De dagen daarna ging het fysiek echter wat minder. Eerst dacht ik dat de hoogtegoden toch hadden toegeslaan, maar het bleek uiteindelijk toch een kriebelbeestje in de buik te zijn. Enfin; dit heb ik allemaal maar pas ontdekt tijdens en na een andere (en laatste) prachtige tocht naar het noordelijkste noorden van het noordelijkste noorden: Nubra Valley. Ik heb geen superlatieven meer over, het is daar adembenemend. Bruingrijze bergen en hoge rostwanden, af en toe onderbroken door witte stippen die haast onbereikbare kloosters blijken te zijn. Diepe valleien bezaaid met groene, gele en paarse (lavendel) velden. Bergdorpjes versneden door irrigatiekanaaltjes met kristalhelder gletsjerwater. Het is maw zowat een mengeling tussen de Atlas, de Grand Canyon, en de Kalmthoutse Heide: heb je 't plaatje?! (Neen? Zie foto 3 en4) En een charmante bevolking met ongehoorde culinaire talenten. De zuidelijke kant van de vallei is bekend om de zandduinen, en uiteraard kunnen kamelen dan niet missen (wie weet hoe lang die arme beestjes hebben moeten wennen aan de hoogte toen ze hen naar daar hebben getransporteerd vanuit het lagere zuiden van India). Een tochtje daarop kan al helemaal niet missen (foto 5); best wel comfortabel met steun voor én achter! Ondanks het ziek zijn, ben ik blij dat ik de tocht naar Nubra Valley nog gemaakt heb. Terug in Leh heb ik dan toch maar eens het lokale ziekenhuisje van dichtbij bezocht. Ik weet nu nog steeds niet wat ik had maar na een dubbele dosis antibiotica was het over en was ik terug een 'happy traveller'! (het kan trouwens steeds erger: de jongen voor mij, een Israelier, met wie ik samen in het al niet te ruime dokterslokaaltje moest, bleek malaria te hebben...).



Uiteindelijk maar vliegtuig terug genomen van Leh naar Delhi (terug over de Himalaya, de zichten van bovenuit zijn natuurlijk ook adembenemend), zodat ik nog drie dagen in Delhi had om wat praktische zaken te regelen en een uitstap te maken naar Agra, waar kersvers wereldwonder Taj Mahal is gelegen. Omdat ik nog eens gebruik wilde maken van mijn Servas-lijst met gastenfamilies, contacteerde ik een lokale familie die me wel fijn leek. Dat was dan op papier, want in de praktijk viel het een beetje veel tegen. Maar ik heb de Taj gezien om 6 uur 's morgens, en het was prachtig (en op dat vroege uur al onooglijk warm maar gelukkig niet te druk). Teruggekomen naar Delhi met de trein en het laatste half uur met de voetjes bengelend uit de treindeur gezeten om de laatste indrukken van India stevig te kunnen opsnuiven. Zulke kleine dingen maken reizen de moeite waard...



Foto's zal ik zeker en vast kunnen tonen van de eerste helft van de reis. Van de tweede helft hangt er van af of superfotowinkel Grobet iets kan maken van de onontloken pareltjes uit mijn plastieken 10 euro-cameraatje! U komt ze maar eens bekijken en dan ziekuwallemaalgauw!


Fotootjes afgesnoept van medereizigers met 'moderne' camera's:



Foto1: Tataïsme aan een tentenkamp op de bustocht Manali-Leh



Foto 2: Hippe monnik geeft ons uitleg in Diskit-monastery (Nubra Valley)



Foto 3: French CanCan op grote hoogte (Nubra Valley)



Foto 4: GROOTS!



Foto 5: In Nubra Valley tussen de kamelen, zat AliBaba...

HAPPY BIRTHDAY MISTER DALAI LAMA

Liefste mensen,

Het is vandaag een wel heel speciale dag want Meneer de Dalai Lama is jarig! En de plaats waar ik me nu (terug) bevind, McLeodGanj, is zijn thuisbasis dus het is hier een heel speciale sfeer. Morgen begint hij ook aan een weeklange 'teaching', en raad eens wie er op de (bijna) eerste rij zal zitten!

Net 'buitengekomen/vrijgelaten' uit Tushita, een boedhistisch meditatiecentrum. Ik volgde er, samen met 40 andere potentieel verlichten, een introductiecursus meditatie en boedhisme (de Mahayana-traditie, voor wie er iets van zou kennen). Het was een heel rijke ervaring: het moet zowat de enige plaats zijn in India waar het stil is, geen toeterende auto's, geen blaffende honden, eigenlijk de eerste plaats waar ik samen met 13 andere vrouwen in een kleine kamer sliep zonder oorstoppen. Praten was dan ook verboden, en elke dag gonsde de gong ons netjes uit onze dromen om 6 uur. Dan een uur meditatie, dan ontbijt (het eten was overheerlijk, dit terzijde), twee uur teaching van een Amerikaanse boedhistische non, een uur yoga (dat was het hoogtepunt van de dag voor mijn ledematen), lunch, 1 uur discussiegroep (het enige uur dat je wel mocht spreken), 2 uur teaching, een uur meditatie, avondmaal, een uur meditatie, en dan meestal zo moe dat we al om 21u30 onder de wol gingen. Dit programma gedurende 6 dagen, en de laatste twee dagen geheeeeeel meditatie! Zo'n 'training of the mind' is enorm verrijkend, ik kan het iedereen aanraden. Al zouden mijn ledematen wel heeel boos worden moest ik ze nog eens zo lang doen zitten (een van de zaken die ik ontdekte: ik kan mijn geest beter tot stilstand brengen tijdens een wandeling/trekking dan tijdens stilzitten, ik heb op zijn Aaantwaarps gezegd, geen 'zittend gat'!). Enfin, ik heb er geen spijt van, heb fantastische mensen leren kennen (door te zwijgen en te observeren kan je soms dichter bij mensen komen dan door de gebruikelijke reistaal 'Van waar kom je?', 'Waar ben je al geweest?' en 'Hoe lang ben je in India?'), en gisterenavond zijn we dan ook met zijn allen gepast gaan vieren.

De meditatie was wel nogal een grote fysische tegenstelling met wat ik de week daarvoor heb uitgespookt: een 5-daagse trekking in Kashmir, samen met een Pool, een Israelier, en een Iers koppel (allemaal met joint in de hand en 23 jaar oud, mama Liesbet zweeg wijselijk). Ik heb het al kort aangehaald in de vorige boodschap: het is daar moooooi! (foto 3 en 4) De trekking zelf was wederom een avontuur: een pas van 4200 meter overgestoken (dat begint, voor Leh, waar ik volgende week naartoe ga, moet je enkele passen van meer dan 5000 meter oversteken), gekampeerd aan een gletsjermeer waarin ik me aan een staaltje bijna-ijsberen heb gewaagd (het water was 4 graden), geslapen in een heeeel sjofele tent in -4 graden, en de helft van de trekking was in de sneeuw. De enige mensen die je daar ontmoet, zijn nomaden die zorgen voor de schapenkuddes tijdens de zomermaanden. Het zijn vrolijke en curieuze mensen die je voorbij galopperen op hun wilde paardjes en vragen om alles wat je ook maar ter hand neemt (zonnecreme, schrijfgerief, romans in het Pools, ...). Enige minpunt in de trekking was de afschuwelijke organisatie en de hoge prijs die we daarvoor betaalden. Het eindigde dan ook in een ruzie en we konden niet ontsnappen want we bevonden ons op een van de fameuze 'houseboats' in Dal Lake - Srinagar (foto 2), we waren dus afhankelijk van de watertaxi van de organisatie (en zwemmen met een zware rugzak is niet handig, concludeerden we). Dal Lake is trouwens ook prachtig: de houseboats is een fenomeen uit de Britse kolonisatietijd, de plaatselijke prins verbood de Britten te bouwen dus moesten ze hun toevlucht zoeken tot deze originele oplossing (ofzoiets...).

Ik ben hier even alles in omgekeerde chronologische volgorde aan het vertellen: de week voor de trekking heb ik gespendeerd in McLeodGanj. Het is een speciaal stadje in de bergen (2200 meter hoogte denk ik), met een sfeer die verschilt van de rest van India. De bevolking bestaat hier immers voornamelijk uit Tibetaanse vluchtelingen, en omwille van de andere energie en levensbeschouwing,... een hele hoop 'spirituele' toeristen. Het aanbod aan interessante cursussen is dan ook groot: ik pikte er twee uit, de voor mij onmisbare yoga elke morgen, en een massagecursus. Voor de rest is het gewoon leuk om hier rond te lopen en de sfeer te proeven. Het doet me een beetje denken aan mijn favoriete plekje in Guatemala (San Marcos)!

Om een zeer lange boodschap niet nog langer te maken: tussen de eerste trekking en mijn aankomst in McLeodGanj heb ik me een beetje gehaast van de ene plaats naar de andere. Hier in een notedop:

Eerst nog een week onthaasten in Mussoorie samen met Andy; paardje rijden, boedhistisch tempeltje in de heuvels bezoeken (foto 1), bibberen en beven in een door mensen aangedreven 'reuzen'rad (diameter = 8m), lezen en genieten van de tuin van het mooie hotel (een luxe die we onszelf wilden veroorloven na de 'ontbering' van de trekking: een 'heritage hotel', een voormalig paleisje van een voormalige lokale prins).

Dan naar DehraDun, de provinciale hoofstad om wat praktische zaken te regelen. Tussendoor daar naar het Bombay Circus (hilaaarisch, een grote chaos, en wel 100 artiesten die 2 minuten hun act kwamen opvoeren die ofwel helemaal niet indrukwekkend was ofwel mislukte), en naar de cinema (zonder ondertitels maar toch alles verstaan, het was dan ook een ordinaire maar goed verfilmde liefdesgeschiedenis).

Vervolgens Chandigarh, een grote en aparte stad die ontworpen werd door Le Corbusier. Een heel aparte sfeer want proper, grote lanen, veel schaduw, en de Indiers lijken er zelf wat verloren te lopen in zoveel organisatie. Ik nam er afscheid van Andy en logeerde er bij een 70-jarige dame die ietwat seniel en paranoia was maar een groot hart heeft (ik deed dit in het kader van een organisatie, Servas, waarvan ik recent lid werd en waarbij je over de hele wereld bij mensen thuis kan logeren). Ik kocht er een mooie nieuwe goede en niet al te dure digitale camera (mijn vorige heeft het begeven), die ondertussen alweer werd gestolen (in een tempel dan nog, meer bepaald de Gouden Tempel, het hoofdkwartier van de Sikhs in Amritsar). Het zal me leren me te hechten aan materiele zaken :-) (ondertussen ga ik door het leven met een 10 euro Kodakske, ik moet het eerste filmpje nog laten ontwikkelen om te zien of het iets opbrengt).

Dan richting Shimla, een ander 'hill station' (zoals Mussoorie) waar ik enkel en alleen naartoe wou gaan omdat het de eindbestemming is van een treinrit met een 'toy train' (vergelijkbaar met een Alpentreintje dat op smalle sporen rijdt). Het treintje heeft er 8 uur over gedaan om een afstand van nog geen 100 km af te leggen, maar de panorama's waren het wachten waard.

Shimla was niet veel soeps (vooral lawaaierig want er was een zomerfestival bezig, wat voornamelijk een gelegenheid was voor 18-jarige Indische jongeren om zich ongelofelijk te bezatten en achteloze westerse vrouwen het leven zuur te maken :-))

En dan McLeodGanj en zo is de cirkel rond!

Misschien nog even over de plannen: eerst enkele dagen Dalai lama-teachings (hangt ervan af hoe lang mijn lichaam het nog uithoudt om in kleermakerszit te luisteren naar begrippen als 'onthechting', 'geduld' en 'karma'! En dan wordt het eindelijk tijd om de trip naar Leh te wagen, wat uiteindelijk DE bestemming was waarvoor ik naar India ben gekomen!

En daarna zou het zowat tijd zijn om terug te keren naar Belgie, maar eerlijk gezegd ben ik daar nog niet uit of ik dat wel degelijk ga doen eind juli: ik hou jullie op de hoogte...

Love and peace vanuit Lamaland,

Liesbet

1. Mussoorie: boedhistisch tempeltje in de heuvels (draai je hoofd naar links om de foto te kunnen zien; mijn excuses)



2. Srinagar - Dal Lake: niet altijd even kalm, meestal word je overrompeld door drijvende winkeltjes



3. Sonamarg - Kashmir: we're walking in the snow!



4. Sonamarg - Kashmir: we're living in the snow! (nomadenmeisjes met betoverende glimlach)

Effe weg

Beste mensen,

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik iets van me liet horen, en ik vrees dat het ook nu heel kort zal zijn: ik ben nu in Kashmir (no worries het is hier veilig!) en zou normaal gezien vandaag op trekking vertrekken voor 5 dagen samen met een Israelier, een Pool, en een Iers koppel. Maar het noodlot moest eens toeslaan en dat heeft het de laatste week meer dan 1 keer gedaan: nu ziek (maar ik ben er zeker van dat ik er morgen door ben), eergisteren camera gestolen, en een paar dagen geleden afscheid genomen van reispartner Andy. Het kan dus alleen maar beter worden!
Enfin, als we terug zijn van de trekking probeer ik de gebeurtenissen van de laatste weken uit de doeken te doen, met foto en al. Als het niet lukt, dan komt dat omdat ik een 10-daagse boeddhistische cursus ben aan het volgen, en dan is het voor de eerste week van juli.
Niet paniekeren dus, ik ben 'alive and kicking'...

Dikke kus,
Liesbet

Mijn eigen Everest

Het is zondag, zo-zo-zo zondag en u luistert naar het blogpaleis!!

OK, even serieus nu... We zijn sinds gisteren terug in Mussoorie, een 'hill station' (door de Engelsen gebouwde steden in de bergen waar ze in de hete zomers hun toevlucht zochten om wat af te koelen) met een vreemd Brittindish karakter: koloniale hotels bevolkt door Indische families slapend op matjes, Britse taxi's met chauffeurs Indische stijl (en dat is wat, ik kan het je verzekeren!).

Hier vertrokken Andy en ik een week geleden, samen met twee Parisiennes en 1 Parisien op trektocht. Alex, een 40-jarige designer met avontuurlijke inslag; Sylvia, een 36-jarige Congolese, met veel allures maar een ijzeren wil; Celine, 27 jaar, werkloos artiest en boeddhistische opvoeding. Eerste stap: een taxi huren (merk Ambassador voor de kenners) om naar Sankri te gaan, een dorpje in het Nationaal Park waar we zouden gaan trekken en waar we hoopten de nodige voorzieningen te kunnen treffen. Het was een helse maar prachtige tocht waarin de termen 'haarspeldbocht' en 'tegenligger' opnieuw gedefinieerd werden. Na enkele uren kregen we de eerste pieken van de Himalaya te zien en wisten we echter al dat dit de moeite zou zijn. In Sankri konden we gelukkig alles snel regelen (kampeergerief, gids, sherpa, kok en eten) zodat we meteen de volgende dag konden vertrekken. Na twee weken yoga en regelmatige, gezonde levensstijl ben ik er helemaal klaar voor! Jammer maar helaas: Andy heeft ergens iets verkeerd gegeten en beziet heel de nacht de toiletpot van dichtbij. Dat in combinatie met spierpijn en koorts maakt me erg bezorgd; ook ik doe geen oog dicht dus. Hij wil echter koste wat het kost de volgende morgen vertrekken en dus zijn de eerste twee dagen van de trekking heel erg vermoeiend.

Dit gezegd zijnde, komt er alleen maar positief nieuws: de valleien die we doorkruisen en die ons achter elke bocht een ander landschap bieden zijn adembenemend (aardappel- en rijstterrassen wisselen af met naaldbossen en weiden vol kleurige bloemen en marihuanaplantjes...). We beschikken over een 'dream team', zowel wat onze Franse vrienden betreft, als de gids en de drie dragers/koks/helpers.

In vogelvlucht stijgen we maar 1800 meter op drie dagen, maar het is constant bergop en bergaf (of zoals onze steeds optimistische gids ons elke morgen om 7u aankondigt: only mini-up!!), klimmen over rotsen, wandelen in de hete zon of in de regen, leven op een dieet van bronwater, chapati's (Indisch brood), aardappelen, eieren, rijst en (geplette) banaan. Best wel wat dus maar al die uitdagingen vervagen in de frisse berglucht.

De 4 of 5 dorpjes die we doorkruisen lijken wel uit de middeleeuwen geplukt: houten huizen met sierlijke houtbewerkingen, bewoners die zelden een buitenlander zien, geen winkels noch elekriciteit of water. Het enige wat hen verraadt, zijn de zonnepaneeltjes op de daken, geleverd door sociale projecten die gesubsidieerd worden door de trekkingorganisaties en de overheid. Sylvia, Celine en ik kijken goedkeurend naar de vrouwen die mannenwerk doen en meerdere mannen kunnen huwen en de mannen die overheerlijk koken en zorgen voor de kinderen!

In de namiddag van de derde dag komen we aan in de Har Ki Dun-vallei: op 3800 meter hoogte is het een groene oase temidden van met sneeuw bedekte pieken. Het regent pijpenstelen, wat niet zo fijn is, maar het is vooral KOUD! Goed dus dat ik trekkingschool heb gevolgd en de juiste lagen van de juiste kleding bij heb :-) Wat niet belet dat ik 's nachts nog bevries, maar dat zijn allemaal maar details. Rond het kampvuur dinneren en een Frans-Engels-Hindi karaoke houden biedt troost. De vallei is overigens zo prachtig dat niemand nog klaagt en we allen met een licht gemoed beginnen aan de tweedaagse afdaling!

Terug aankomen in Sankri slapen we niet meer in het ongelofelijke vieze hotelletje (de muizenstrontjes waarmee de bedden bezaaid waren, waren zeker en vast niet bestemd voor op de boterham), maar kunnen we bij een familie thuis logeren. De man des huizes is hoofd van een organisatie van biologische voeding. Het avondmaal is dan ook een feeeeeest met lekkere groentensoep, chapati's (nogmaals, maar deze keer volgranen) en verse groene boontjes. Alles had luxe geweest op dat moment, maar dit was echt wel hemels.

We zijn het er allemaal over eens dat dit een trip was die ons altijd zal bijblijven, en waaruit we allemaal veel geleerd hebben. Voor mezelf bijvoorbeeld: stap voor stap wandelen en niet denken aan de vele kilometers 'mini-up' die nog volgen (een mooie metafoor voor het leven, voor de filosofen onder ons...)

En nu, een weekje later dus, zijn we terug in Mussoorie. Andy en ik hebben afscheid genomen van de Fransen en willen nu een aantal dagen uitrusten in dit gekke stadje. Er is hier ook een rollerskatebaan (IN ons hotel namelijk!), een cinema, een boeddhistische tempel, en... een aantal mooie wandelingen in de omgeving (we willen onze opperbeste conditie nu niet kwijtspelen he!).

Deze keer is het gelukt om foto's bij te voegen dus: sit back and enjoy!

Happy Sunday,
Liesbet



Groepsfoto in Sankri, vlnr boven: werknemer trekkingorganisatie, ik, Sylvia, Celine, onder: Andy, Alex, rechts: onze hyperkinetische maar supertoffe gids Jensing pakt zijn rugzak (nu enkel nog de 4 kartonnetjes met eieren die hij in de hand zal meedragen)



Himalayakinderen (de eerste besneeuwde bergtoppen op de achtergrond)

Pony met keurig geknipte pony en onze sherpa

Wij hebben het gehaald: Har Ki Dun! (op de achtergrond enkele pieken van meer dan 6000 meter) Monica, speciaal voor jou (maar ik was heel blij dat ik ze mee had): je lekker warme muts in de Himalaya!

Jeugdige drumspeler voor de tempel in het dorpje Saur

Gecijfer

- Negen nullen en een 1, het aantal inwoners van India.
- Vijf nullen en een 1, het aantal buitenlandse toeristen hier (we maakten een heel ruwe schatting, dat minstens de helft daarvan Israeliers zijn is wel zeker).

Het is nauwelijks te bevatten. Geboorte- en overlijdenspercentages hebben hier bijna geen zin meer. Ik zoek naar iets dat ik met mijn analytische westerse geest wel kan begrijpen.
Een praatje met wat kindjes op straat, een paar lessen Hindi om op zijn minst 'negen nullen en een 1' te kunnen uitspreken, elke morgen een stevige yogaklas waarbij al het gecijfer verdwijnt in een vloeiende beweging.

Of exact vier fijne geboorteberichtjes uit Belgie:
- Ons Griet is bevallen van een tweede wereldburgertje: Quinten, 52cm, 3,125 kg
- Ons Vicky kondigt me net voor mijn vertrek aan dat ze mama wordt net voor of net na ze het glas hebben geschonken op het nieuwe jaar!!
- De zus van mijn schoonzusje (is dat dan een schoon-schoonzusje?!) heeft een zoontje van 4,320 KG en 52 cm (zijn naam vergat Florence er in al haar enthousiasme bij te vertellen!!)
- Annelies zet een gezonde dochter, Nesme, op de wereld.

Zelfs al tel je het aantal teentjes en vingertjes, 80 in totaal, dan zijn het nog cijfers die een mens kan bevatten!
PROFICIAT GRIET EN FREEK, VICKY EN MIKE, EN DE ANDERE OUDERS!!

Ik vertrek nu op trekking in de Himalaya (Har Ki Dun Valley, voor de geografieliefhebbers), beste mensen, dus wees niet ongerust als je een week of meer niets van me hoort! (internet is hier trouwens sowieso ontzettend traag em valt regelmatig uit dus elke mail is een overwinning!) Ik tel de bergen boven de 6000 meter en laat het weten wanneer ik de volgende statistieken publiceer!

Hindiknuffel,
Liesbet

Namaste

= have good day, maar dan in Hindi

Bijna twee weken in Rishikesh nu, yogacentrum in de provincie Uttaranchal.
Ik ben al een tijdje aan het wachten op een mailtje van beste vriendin Griet die elke dag kan bevallen van haar tweede kindje. Speciaal voor alle nieuwe leven had ik een tekst geschreven om te posten op de blog. Maar ieders geduld (vooral dat van de kersverse ouders dan) zal op proef worden gesteld want baby2 wil voorlopig niet komen!
Dus even een korte, wederom onpoetische samenvatting van de laatste twee weken:
yoga elke morgen, Hindiklassen in het huis van een Nederlander, veeeeeel rust om te wennen aan het warme klimaat en het andere eten, rondhangen in de drukke straten van Rishikesh en kijken naar de spirituele/bijgelovige/gekke Indiers (schrappen wat niet past).
In het weekend hebben Andy en ik een uitstap gemaakt naar het nabije Rajaji Park, bekend om zijn olifanten en luiaarden. Praaachtig park, buiten de motor van de safari-jeep wat broodnodige stilte, honderden hertjes, kleurrijke vogels, vlinders, ... Olifanten: tja, welgeteld 1. Luiaarden: welgeteld 0 (mezelf niet meegerekend). Wat had je gedacht, scenario's als in Kenia?! De beloofde rit op een olifant ging niet door om een of andere bizarre reden, maar dat maakte de ervaring er niet minder fijn op!
Verder een uitstapje naar Haridwar, het spirituele centrum voor de Hindu's omdat de exacte plaats (nuja, exactheid met een Indisch tintje) waar de Ganges uit de bergen komt hier gelokaliseerd werd. Echt maf om te zien: ze hebben een zijstroompje aangelegd te vergelijken met de wildwaterbaan in Center Parks waar duizenden Indiers dagelijks baden en hopen zo gereinigd te worden (in alle opzichten, al is het op hygienisch vlak twijfelachtig). We worden er als toeristen onmiddellijk herkend en aangesproken. We krijgen snoepjes aangeboden (ik probeer zo beleefd en onopvallend mogelijk de ingesmolten aluminiumfolie eraf te krabben, een taak die niet simpel is als heler families foto's van je staan te trekken), praten met Hindu's en sikhs en andere gelovigen en kijken vol ongeloof (heiligschennis!) naar halfnaakte oudjes die dreigen meegespoeld te worden met de stroming.
Mijn eigen reinigende bad in de Ganges had ik al eens genomen hier in Rishikesh, op een smal strandje met niet al teveel pottekijkers. Echt waar, soms voel ik me hier echt een popster, je zou haast denken dat ze hier nog nooit toeristen hebben gezien!
Seffes vertrek ik met Andy en nog een Fransman naar watervallen hier in de buurt, om nog wat afkoeling te hebben.
De komende dagen denk ik nog wat uit te rusten (en yoga natuurlijk, elke morgen, onmisbaar) en dan nog wat verder noordwaarts te trekken: naar Dehra Dun en Mussoorie (dit laatste is een 'hill station', een stadje hogerop in de bergen waar de Engelse tijdens de kolonisatie verkoeling zochten in de zomer; tegenwoordig wordt het overrompeld door de snel groeiende Indische middenklasse, waarvan de kinderen volgende week aan hun womervakantie beginnen).

Het volgende berichtje zal er een zijn om een aantal kersverse ouders proficiat te wensen, hoop ik!

Een dikke kus aan iedereen!

Have good day

Vierde dag in Delhi, het is heeeet vandaag. Maar nog niet half zo heet als in juni, zeggen de lokalen als je ze probeert te paaien met wat small talk over het weer!
Dit bericht is eigenlijk meer een test dan een mooi relaas van een pas begonnen avontuur, beste vrienden, dus verwacht je niet aan poetische hoogstandjes.
Wees misschien eerder zelf creatief met volgende boodschappen:
- een sound and light- show in het Red Fort, Delhi, met hilarische vertalingen ('he liked common sluts' is er maar een van vele) terwijl je het gevoel hebt levend te worden opgegeten door horden muggen
- terechtkomen in een schoon park ('deer park', met allerlei beestjes behalve 'deer') en vervolgens picknicken op twee stoelen en een salontafeltje die zo uit een Vlaams boerendecor kunnen gestolen zijn
- een fietsriksja nemen voor een lange afstand, waarbij de chauffeur na tien minuten moet opgeven omdat het hem te zwaar wordt, en waarbij de volgende chauffeur na nog tien minuten moet opgeven omdat het hem te zwaar wordt (zou ik dan toch nog geen gewicht kwijtgespeeld zijn?!)

De volgende kernboodschap (of, wie weet, misschien een met meer inspiratie) vanuit Rishikesh ('yoga-capital of the world') waarnaar ik morgenvroeg vertrek.

Voor de rest een dikke knuffel aan alle jarigen, en tot binnenkort!