Een poging tot beschrijving...

Een maand geleden las ik een artikel over hoe moeilijk het is om India te beschrijven. Normaal natuurlijk want dit land is zo groot en ruim bevolkt en dus te divers om onder één noemer te vatten. Maar na drie maanden reizen, zij het enkel in het noordelijkste noorden, durf ik toch een poging te wagen... India is een 'tataistisch' land! Even wat uitleg. Een van de meest zichtbare merknamen in India is 'Tata' (foto 1): de meeste trucks, heel wat auto's, maar ook thee, gsm's, ... dragen deze naam. Verder heeft dit land heel wat van het chaotische en kinderlijke van het 'dadaisme', op het eerste zicht dan toch. Onze Westerse logica is hier simpelweg niet van toepassing. Elke dag heb ik minstens drie keer in mezelf en/of luidop, moeten lachen om een situatie die letterlijk onbegrijpelijk en onbeschrijfelijk is! Een simpel voorbeeld is het weggedrag: hier heerst omgekeerde logica als degene die voorbij steekt heeft voorrang op de tegenliggers, en hoe zwaarder je voertuig, hoe meer rechten. Gelukkig heeft de Indische overheid daar iets op gevonden. Overal langs de weg vind je namelijk bordjes met poetische slogans om de chauffeurs aan te manen tot minder snelheid en meer voorzichtigheid. Ik vermoed dat er jaarlijks, net zoals in onze Belgische metropolen, een dichter wordt aangesteld om deze te verzinnen. De chauffeurs rijden trouwens veeel te snel en geconcentreerd om van deze literaire hoogstandjes te genieten, maar dit terzijde. Ik houd een korte bloemlezing: 'After whiskey, driving risky', 'Peep, peep, don't sleep', en mijn absolute favoriet, 'Love thy neighbour, but not while driving'! Begrijpt u waarom het soms lachen geblazen is?!




Goed. Ondertussen heb ik weer een hele weg afgelegd die ik heb te beschrijven.


Bij de Dalai Lama ben ik vorige keer geëindigd. Neen, ik heb hem geen drie verjaardagskussen op zijn wangen gesmakt, wel heb ik Zijne Heiligheid van dichtbij kunnen zien. Meer dan 1 voormiddag heb ik het echter niet volgehouden op de lezingen (het ging om een analyse van een tekst, voor de vergevorderden dus), maar dat was voldoende om de gemoedelijke sfeer te proeven. Ik moet jullie teleurstellen: ik ben er geen beter mens door geworden, maar het was zeker en vast de moeite dit eens van nabij te beleven! Verder heb ik de week uitgeluierd in McLeodGanj in mijn favoriete guest house: luisteren naar het hypnotiserende ritme van de drums van onze gastheer, (proberen) meezingen met de gouden stem (en gitaarkunsten) van muzikante Lia, een New Yorkse met Spaanse en Belgische roots die in de kamer naast me logeerde. En vervolgens dansen in de 'vrouwenkamer' op een lokaal trouwfeest (eindelijk werd ik uitgenodigd op een Indisch trouwfeest, het is zowat een must als toerist hier!). Gezellig!





De laatste etappe van deze reis verdiende geen bolletjestrui (epo had anders wel geholpen), maar ging richting Ladakh, een regio in het uiterste noorden, grenzend aan China en Tibet, en met Tibetaanse invloeden in cultuur en natuur. Ladakh was de voornaamste reden van mijn komst naar India! En dus begon ik met veel enthousiasme aan de heenreis: een tweedaagse bustocht door de Himalaya waarbij drie hoge passen worden overgestoken (om u nog wat cijfers te geven: 3978m, 5060m en 5328m, eerste dag 17 uur in bus, tweede dag 12 uur, astemblieft!). Er wordt overnacht in tenten op een ijskoud hoogplateau. Ik was zo betoverd door de meest prachtige en onherbergzame landschappen die ik ooit gezien heb, dat ik vergat ziek te worden van de hoogte (in tegenstelling tot de andere buspassagiers...). Zelfs de eerste twee dagen in Leh (hoofdstad van Ladakh, op 3500 meter, hoog en droog dus) voelde ik me kiplekker en rende de berg op om 'Leh Palace' te bezoeken (vergelijkbaar met de hoofdzetel van het Tibetaanse boedhisme, Potala Palace, in Lhasa, maar wat kleiner) en een andere berg om mee te vieren op een festival in een boedhistisch klooster (kleurrijke maskerdansen, monniken met hippe zonnebrillen en tattoes (foto 2) die de lokale meisjes versieren, serieuze monniken die vreemde instrumenten bespelen, ik heb mijn ogen uitgekeken!). En ik besteedde ook veel aandacht aan het nemen van een beslissing of ik al dan niet zou terug keren naar België op 31 juli (surprise: deze mail werd geschreven op een hoogte van ongeveer 6 meter boven zeeniveau, in Borgerhout). De dagen daarna ging het fysiek echter wat minder. Eerst dacht ik dat de hoogtegoden toch hadden toegeslaan, maar het bleek uiteindelijk toch een kriebelbeestje in de buik te zijn. Enfin; dit heb ik allemaal maar pas ontdekt tijdens en na een andere (en laatste) prachtige tocht naar het noordelijkste noorden van het noordelijkste noorden: Nubra Valley. Ik heb geen superlatieven meer over, het is daar adembenemend. Bruingrijze bergen en hoge rostwanden, af en toe onderbroken door witte stippen die haast onbereikbare kloosters blijken te zijn. Diepe valleien bezaaid met groene, gele en paarse (lavendel) velden. Bergdorpjes versneden door irrigatiekanaaltjes met kristalhelder gletsjerwater. Het is maw zowat een mengeling tussen de Atlas, de Grand Canyon, en de Kalmthoutse Heide: heb je 't plaatje?! (Neen? Zie foto 3 en4) En een charmante bevolking met ongehoorde culinaire talenten. De zuidelijke kant van de vallei is bekend om de zandduinen, en uiteraard kunnen kamelen dan niet missen (wie weet hoe lang die arme beestjes hebben moeten wennen aan de hoogte toen ze hen naar daar hebben getransporteerd vanuit het lagere zuiden van India). Een tochtje daarop kan al helemaal niet missen (foto 5); best wel comfortabel met steun voor én achter! Ondanks het ziek zijn, ben ik blij dat ik de tocht naar Nubra Valley nog gemaakt heb. Terug in Leh heb ik dan toch maar eens het lokale ziekenhuisje van dichtbij bezocht. Ik weet nu nog steeds niet wat ik had maar na een dubbele dosis antibiotica was het over en was ik terug een 'happy traveller'! (het kan trouwens steeds erger: de jongen voor mij, een Israelier, met wie ik samen in het al niet te ruime dokterslokaaltje moest, bleek malaria te hebben...).



Uiteindelijk maar vliegtuig terug genomen van Leh naar Delhi (terug over de Himalaya, de zichten van bovenuit zijn natuurlijk ook adembenemend), zodat ik nog drie dagen in Delhi had om wat praktische zaken te regelen en een uitstap te maken naar Agra, waar kersvers wereldwonder Taj Mahal is gelegen. Omdat ik nog eens gebruik wilde maken van mijn Servas-lijst met gastenfamilies, contacteerde ik een lokale familie die me wel fijn leek. Dat was dan op papier, want in de praktijk viel het een beetje veel tegen. Maar ik heb de Taj gezien om 6 uur 's morgens, en het was prachtig (en op dat vroege uur al onooglijk warm maar gelukkig niet te druk). Teruggekomen naar Delhi met de trein en het laatste half uur met de voetjes bengelend uit de treindeur gezeten om de laatste indrukken van India stevig te kunnen opsnuiven. Zulke kleine dingen maken reizen de moeite waard...



Foto's zal ik zeker en vast kunnen tonen van de eerste helft van de reis. Van de tweede helft hangt er van af of superfotowinkel Grobet iets kan maken van de onontloken pareltjes uit mijn plastieken 10 euro-cameraatje! U komt ze maar eens bekijken en dan ziekuwallemaalgauw!


Fotootjes afgesnoept van medereizigers met 'moderne' camera's:



Foto1: Tataïsme aan een tentenkamp op de bustocht Manali-Leh



Foto 2: Hippe monnik geeft ons uitleg in Diskit-monastery (Nubra Valley)



Foto 3: French CanCan op grote hoogte (Nubra Valley)



Foto 4: GROOTS!



Foto 5: In Nubra Valley tussen de kamelen, zat AliBaba...

HAPPY BIRTHDAY MISTER DALAI LAMA

Liefste mensen,

Het is vandaag een wel heel speciale dag want Meneer de Dalai Lama is jarig! En de plaats waar ik me nu (terug) bevind, McLeodGanj, is zijn thuisbasis dus het is hier een heel speciale sfeer. Morgen begint hij ook aan een weeklange 'teaching', en raad eens wie er op de (bijna) eerste rij zal zitten!

Net 'buitengekomen/vrijgelaten' uit Tushita, een boedhistisch meditatiecentrum. Ik volgde er, samen met 40 andere potentieel verlichten, een introductiecursus meditatie en boedhisme (de Mahayana-traditie, voor wie er iets van zou kennen). Het was een heel rijke ervaring: het moet zowat de enige plaats zijn in India waar het stil is, geen toeterende auto's, geen blaffende honden, eigenlijk de eerste plaats waar ik samen met 13 andere vrouwen in een kleine kamer sliep zonder oorstoppen. Praten was dan ook verboden, en elke dag gonsde de gong ons netjes uit onze dromen om 6 uur. Dan een uur meditatie, dan ontbijt (het eten was overheerlijk, dit terzijde), twee uur teaching van een Amerikaanse boedhistische non, een uur yoga (dat was het hoogtepunt van de dag voor mijn ledematen), lunch, 1 uur discussiegroep (het enige uur dat je wel mocht spreken), 2 uur teaching, een uur meditatie, avondmaal, een uur meditatie, en dan meestal zo moe dat we al om 21u30 onder de wol gingen. Dit programma gedurende 6 dagen, en de laatste twee dagen geheeeeeel meditatie! Zo'n 'training of the mind' is enorm verrijkend, ik kan het iedereen aanraden. Al zouden mijn ledematen wel heeel boos worden moest ik ze nog eens zo lang doen zitten (een van de zaken die ik ontdekte: ik kan mijn geest beter tot stilstand brengen tijdens een wandeling/trekking dan tijdens stilzitten, ik heb op zijn Aaantwaarps gezegd, geen 'zittend gat'!). Enfin, ik heb er geen spijt van, heb fantastische mensen leren kennen (door te zwijgen en te observeren kan je soms dichter bij mensen komen dan door de gebruikelijke reistaal 'Van waar kom je?', 'Waar ben je al geweest?' en 'Hoe lang ben je in India?'), en gisterenavond zijn we dan ook met zijn allen gepast gaan vieren.

De meditatie was wel nogal een grote fysische tegenstelling met wat ik de week daarvoor heb uitgespookt: een 5-daagse trekking in Kashmir, samen met een Pool, een Israelier, en een Iers koppel (allemaal met joint in de hand en 23 jaar oud, mama Liesbet zweeg wijselijk). Ik heb het al kort aangehaald in de vorige boodschap: het is daar moooooi! (foto 3 en 4) De trekking zelf was wederom een avontuur: een pas van 4200 meter overgestoken (dat begint, voor Leh, waar ik volgende week naartoe ga, moet je enkele passen van meer dan 5000 meter oversteken), gekampeerd aan een gletsjermeer waarin ik me aan een staaltje bijna-ijsberen heb gewaagd (het water was 4 graden), geslapen in een heeeel sjofele tent in -4 graden, en de helft van de trekking was in de sneeuw. De enige mensen die je daar ontmoet, zijn nomaden die zorgen voor de schapenkuddes tijdens de zomermaanden. Het zijn vrolijke en curieuze mensen die je voorbij galopperen op hun wilde paardjes en vragen om alles wat je ook maar ter hand neemt (zonnecreme, schrijfgerief, romans in het Pools, ...). Enige minpunt in de trekking was de afschuwelijke organisatie en de hoge prijs die we daarvoor betaalden. Het eindigde dan ook in een ruzie en we konden niet ontsnappen want we bevonden ons op een van de fameuze 'houseboats' in Dal Lake - Srinagar (foto 2), we waren dus afhankelijk van de watertaxi van de organisatie (en zwemmen met een zware rugzak is niet handig, concludeerden we). Dal Lake is trouwens ook prachtig: de houseboats is een fenomeen uit de Britse kolonisatietijd, de plaatselijke prins verbood de Britten te bouwen dus moesten ze hun toevlucht zoeken tot deze originele oplossing (ofzoiets...).

Ik ben hier even alles in omgekeerde chronologische volgorde aan het vertellen: de week voor de trekking heb ik gespendeerd in McLeodGanj. Het is een speciaal stadje in de bergen (2200 meter hoogte denk ik), met een sfeer die verschilt van de rest van India. De bevolking bestaat hier immers voornamelijk uit Tibetaanse vluchtelingen, en omwille van de andere energie en levensbeschouwing,... een hele hoop 'spirituele' toeristen. Het aanbod aan interessante cursussen is dan ook groot: ik pikte er twee uit, de voor mij onmisbare yoga elke morgen, en een massagecursus. Voor de rest is het gewoon leuk om hier rond te lopen en de sfeer te proeven. Het doet me een beetje denken aan mijn favoriete plekje in Guatemala (San Marcos)!

Om een zeer lange boodschap niet nog langer te maken: tussen de eerste trekking en mijn aankomst in McLeodGanj heb ik me een beetje gehaast van de ene plaats naar de andere. Hier in een notedop:

Eerst nog een week onthaasten in Mussoorie samen met Andy; paardje rijden, boedhistisch tempeltje in de heuvels bezoeken (foto 1), bibberen en beven in een door mensen aangedreven 'reuzen'rad (diameter = 8m), lezen en genieten van de tuin van het mooie hotel (een luxe die we onszelf wilden veroorloven na de 'ontbering' van de trekking: een 'heritage hotel', een voormalig paleisje van een voormalige lokale prins).

Dan naar DehraDun, de provinciale hoofstad om wat praktische zaken te regelen. Tussendoor daar naar het Bombay Circus (hilaaarisch, een grote chaos, en wel 100 artiesten die 2 minuten hun act kwamen opvoeren die ofwel helemaal niet indrukwekkend was ofwel mislukte), en naar de cinema (zonder ondertitels maar toch alles verstaan, het was dan ook een ordinaire maar goed verfilmde liefdesgeschiedenis).

Vervolgens Chandigarh, een grote en aparte stad die ontworpen werd door Le Corbusier. Een heel aparte sfeer want proper, grote lanen, veel schaduw, en de Indiers lijken er zelf wat verloren te lopen in zoveel organisatie. Ik nam er afscheid van Andy en logeerde er bij een 70-jarige dame die ietwat seniel en paranoia was maar een groot hart heeft (ik deed dit in het kader van een organisatie, Servas, waarvan ik recent lid werd en waarbij je over de hele wereld bij mensen thuis kan logeren). Ik kocht er een mooie nieuwe goede en niet al te dure digitale camera (mijn vorige heeft het begeven), die ondertussen alweer werd gestolen (in een tempel dan nog, meer bepaald de Gouden Tempel, het hoofdkwartier van de Sikhs in Amritsar). Het zal me leren me te hechten aan materiele zaken :-) (ondertussen ga ik door het leven met een 10 euro Kodakske, ik moet het eerste filmpje nog laten ontwikkelen om te zien of het iets opbrengt).

Dan richting Shimla, een ander 'hill station' (zoals Mussoorie) waar ik enkel en alleen naartoe wou gaan omdat het de eindbestemming is van een treinrit met een 'toy train' (vergelijkbaar met een Alpentreintje dat op smalle sporen rijdt). Het treintje heeft er 8 uur over gedaan om een afstand van nog geen 100 km af te leggen, maar de panorama's waren het wachten waard.

Shimla was niet veel soeps (vooral lawaaierig want er was een zomerfestival bezig, wat voornamelijk een gelegenheid was voor 18-jarige Indische jongeren om zich ongelofelijk te bezatten en achteloze westerse vrouwen het leven zuur te maken :-))

En dan McLeodGanj en zo is de cirkel rond!

Misschien nog even over de plannen: eerst enkele dagen Dalai lama-teachings (hangt ervan af hoe lang mijn lichaam het nog uithoudt om in kleermakerszit te luisteren naar begrippen als 'onthechting', 'geduld' en 'karma'! En dan wordt het eindelijk tijd om de trip naar Leh te wagen, wat uiteindelijk DE bestemming was waarvoor ik naar India ben gekomen!

En daarna zou het zowat tijd zijn om terug te keren naar Belgie, maar eerlijk gezegd ben ik daar nog niet uit of ik dat wel degelijk ga doen eind juli: ik hou jullie op de hoogte...

Love and peace vanuit Lamaland,

Liesbet

1. Mussoorie: boedhistisch tempeltje in de heuvels (draai je hoofd naar links om de foto te kunnen zien; mijn excuses)



2. Srinagar - Dal Lake: niet altijd even kalm, meestal word je overrompeld door drijvende winkeltjes



3. Sonamarg - Kashmir: we're walking in the snow!



4. Sonamarg - Kashmir: we're living in the snow! (nomadenmeisjes met betoverende glimlach)